R.K.V.V. De Leeuw

De Leeuw Spreekt – “Hoe is het met…”

- Rien de Bruijn.

Beste (oud-)leden, vrijwilligers, supporters en vrienden van R.K.V.V. De Leeuw!

In onze rubriek De Leeuw Spreekt gaan we in gesprek met mensen die ooit of nog steeds deel uitmaken van onze club. 

Voor onze zesde editie schuift Rien de Bruijn aan. We blikken terug op zijn tijd bij De Leeuw, horen mooie anekdotes én ontdekken hoe het nu met hem gaat.

Algemene achtergrond

Rien de Bruijn (87) uit Brunssum geniet van zijn pensioen, waarin hij vooral veel wandelt. Vrijwel dagelijks is hij te vinden in het Schutterspark, waar hij zijn vaste rondes loopt. Het zijn rustige momenten waarin herinneringen soms vanzelf weer boven komen.

Mensen & herinneringen

Die herinneringen voeren hem terug naar zijn tijd bij R.K.V.V. De Leeuw, waar hij tussen 1968 en ongeveer 1971 actief was als speler. In die periode maakte hij deel uit van het eerste elftal, een team dat op een elftalfoto uit 1969 is vastgelegd en waarin meerdere spelers later van grote betekenis zouden zijn voor de club.  

Het is een generatie die enkele jaren later deels zou uitgroeien tot het legendarische kampioensteam van 1974, dat voor het eerst in de clubgeschiedenis promoveerde naar de derde klasse. Spelers op deze foto die later in 1974 kampioen werden, zijn Wiel Smaniotto, Wiel van Vlimmeren, John Tissingh, Jan Jacobs, Huub Rijcks en Victor Cox. Theo Aerts maakte in dat jaar deel uit van het kampioensteam als leider.

Rien herinnert zich vooral één wedstrijd uit zijn actieve periode. Samen met Jan Luchies zat hij voor het eerst als reserve op de bank bij een thuiswedstrijd. Bij rust keek het elftal tegen een 0-1 achterstand aan. Na de pauze mochten beiden invallen en wisten ze de wedstrijd om te buigen naar een overtuigende 4-1 overwinning.

Een kampioenschap maakte hij zelf niet mee. Na zijn periode bij De Leeuw speelde hij nog drie jaar bij KEV, waarna hij in verband met zijn studie stopte met voetballen.

Hoewel het contact met oud-teamgenoten in de loop der jaren is verdwenen, zijn de namen gebleven. Op het veld had hij het meeste contact met Victor Cox, Huub Rijcks, John Tissingh en Ger Boels.

Binnen en rond dit elftal bevinden zich meerdere namen die later hun stempel op de vereniging drukten. Hay Beckers en Gerrit Wissenburg waren belangrijke krachten binnen de jeugdafdeling in de beginjaren. Wiel Smaniotto vertegenwoordigt een familie waarin drie generaties actief waren bij De Leeuw. Huub Rijcks en Theo Aerts worden herinnerd als clubiconen. Piet Willems was jarenlang secretaris en John Tissingh vervulde later de rol van voorzitter.

Rien de Bruijn bleef ook na zijn actieve periode betrokken bij de club. Bij een bestaansfeest van R.K.V.V. De Leeuw trad hij op als lid van het comité van aanbeveling en schreef hij het voorwoord van de jubileumuitgave. In dat voorwoord schreef hij onder meer:

‘Toen de voorzitter van de V.V. De Leeuw mij vroeg om een voorwoord te schrijven kreeg ik ook inzage in mijn voorwoord dat ik ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de voetbalclub had geschreven. Dit lezende en de laatste tien jaar in ogenschouw nemende kan gesteld worden dat in feite niet veel is veranderd bij de Leeuw. Een continu beleid van beide besturen ligt hieraan ten grondslag. Wat wel is gewijzigd is het aantal leden dat is aangesloten bij deze vereniging. De oorzaak van de uitbreiding van het ledental bij o.a. jeugd is gelegen in het feit dat er weinig verloop is bij bestuursleden zowel bij de junioren alsook de senioren. Een rotsvast vertrouwen bij ouders en begeleiders is hier debet aan. En dat geeft een vereniging nodig. Vertrouwen in diegene die een club runnen. Ik denk dat ook dat het op zijn plaats is om alle bestuursleden van de afgelopen 60 jaar nogmaals van harte te bedanken voor de inzet die zij hebben gedaan voor de voetbalclub. Zonder enthousiaste medewerkers kan een vereniging niet floreren. In dit geval kan men ook niet voorbij gaan aan de leden die deze vereniging rijk is. Wanneer een beroep wordt gedaan op de leden zijn zij altijd bereid de handen uit de mouwen te steken. Een recent voorbeeld was de hulp die werd gegeven aan de schutterij Sint Gregorius de Grote bij de organisatie van het federatiefeest. Samen met de huidige voorzitter van V.V. De Leeuw waren wij verantwoordelijk voor de personele inzet. Ondanks de vele mutaties kijken wij op een geslaagd Federatiefeest terug en mijn grootste wens voor de voetbalclub zal zijn dat wij na afloop van de vier dagen wederom kunnen stellen dat dankzij de leden van deze vereniging wij hebben kunnen genieten van een fantastisch 60-jarig bestaansfeest, waarin ik deel uitmaak wens de voetbalclub V.V. De Leeuw een fantastisch feest toe en club nog lang in onze fijne gemeente mag voortbestaan.’

De club van nu

Tegenwoordig volgt hij de club nog af en toe. Hij is niet meer actief betrokken, maar kijkt met waardering naar de ontwikkeling van De Leeuw. In zijn ogen is die ontwikkeling fantastisch en in lijn met hoe hij de club zelf heeft ervaren. Zijn wens is dan ook dat de vereniging nog vele jaren op deze manier blijft voortbestaan.

Persoonlijk tintje / anekdote

Wat hem vooral is bijgebleven, is de kameraadschap. Dat is voor hem de kern van alles. De herinneringen mogen vervagen, het gevoel blijft.

Staand v.l.n.r.: Hay Beckers, Jan Hordijk, Wiel Smaniotto, Huub Rijcks, Wiel van Vlimmeren, Rien de Bruijn, Lei Raets, trainer Piet Bruist

 

Zittend v.l.n.r.: Piet Willems, John Tissingh, Jan Jacobs, Victor Cox, Wiel Aerts, Theo Aerts

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *