Algemene achtergrond

Wie hem spreekt, merkt het meteen: nuchter, relativerend en met beide benen op de grond. Tegenwoordig woont Jos Schmetz in Bingelrade, waar hij zijn dagen neemt zoals ze komen. “Zoals de dag komt, pluk ik hem,” zegt hij zelf. Nog even en dan breekt er een nieuwe fase aan, want per 30 april gaat hij met pensioen. Tot die tijd is hij actief als vrijwilliger bij Fortuna Sittard en Daelzicht – betrokken blijven zit blijkbaar in het bloed.

Mensen & herinneringen

Zijn tijd bij R.K.V.V. De Leeuw ligt inmiddels ver achter hem, maar de herinneringen zijn nog altijd levendig. In de jaren zeventig en tachtig stond hij onder de lat. Begonnen in de B-jeugd, waar hij samenspeelde met jongens als Hans Domevceck en Boudewijn ’t Hoen, groeide hij door naar het
eerste elftal. Daar deelde hij het veld met bekende namen als Huub Rijcks, Wiel “Flipper” van Vlimmeren, Cor en Theo Boels, Jan Jacobs, Jan Bolhuis, Herman Alois, Ron van Bethem, Wiel Smaniotto en John Tissingh. “En dan ben ik er vast nog een paar vergeten,” voegt hij er eerlijk aan toe.

Als keeper keek hij op naar grote voorbeelden. Met een knipoog vertelt hij dat hij zichzelf wel eens vergeleek met Jan van Beveren. “Achteraf besefte ik wel dat dat wat hoog gegrepen was,” lacht hij.

Zijn favoriete trainer was Leo Kleintjens, maar het zijn vooral de momenten buiten de wedstrijden die hem zijn bijgebleven. Met name de uitwisselingen naar Duitsland maakten indruk. “Dat waren mooie reizen, volgens mij naar Grossaitingen. Dat soort weekenden vergeet je niet snel.”

Op de vraag naar kampioenschappen of degradaties moet hij even nadenken. “Niet dat ik me herinner,” zegt hij nuchter. Maar wat hem echt is bijgebleven, zijn de mensen. Zo heeft hij nog altijd contact met zijn oom Huub Rijcks. En als het gaat om plezier binnen en buiten het veld, denkt hij
meteen aan wijlen Jos Brinkman, met wie hij “de nodige avonturen” beleefde.

Wat De Leeuw voor hem bijzonder maakte? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “Het motto: ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Dat paste bij mij.” Ook het behoud van de naam R.K.V.V. vindt hij bijzonder. “Dat zie je tegenwoordig niet vaak meer.”

De club van nu

Hoewel zijn actieve tijd al lang achter hem ligt, volgt hij de club nog steeds via de sociale media. Af en toe is hij ook nog op het sportpark te vinden. De recente momenten die eruit springen zijn de uitreiking van het jubileumboek en de avond rond Jan Bolhuis. “Twee fantastische avonden,
waar ik met veel plezier op terugkijk.”

Met bewondering kijkt hij naar hoe de club zich heeft ontwikkeld. “Als je ziet wat het verschil is in accommodatie met vroeger… daar heb ik echt respect voor.”

Persoonlijk tintje / anekdote

Een mooie anekdote komt uit zijn tijd als 16-jarige in de B-jeugd. Hij moest als wisselkeeper mee naar een wedstrijd in Bingelrade – uitgerekend zijn huidige woonplaats. “Ik was daar totaal niet blij mee en heb dat ook gezegd tegen de trainer Budziak. Daar was hij niet van gediend,” vertelt hij eerlijk. “Achteraf snap ik dat ook wel. Ik was een 16-jarige sneuzel.” De uitslag weet hij niet meer, maar één detail is hem altijd bijgebleven: “We moesten ons wassen in teiltjes met koud water.” En ja, hij mocht nog even invallen voor keeper Victor Cox.

De club heeft hem meer meegegeven dan alleen voetbal. “Normen en waarden,” zegt hij kort maar krachtig.

Ambities om nog iets bij de club te doen zijn er niet meer. Wat hij wél mist? “De derde helft… en het Leeuw-bier,” voegt hij met een glimlach toe.

Tot slot stelt Jos zich open voor publicatie en deelt hij graag zijn foto’s van toen en nu. Een passend slot voor een verhaal dat precies uitstraalt waar De Leeuw voor staat: gewoon blijven, betrokken blijven, en de herinneringen koesteren.