De Leeuw Spreekt – “Hoe is het met…”
- Jos Schmetz.Beste (oud-)leden, vrijwilligers, supporters en vrienden van R.K.V.V. De Leeuw!
In onze rubriek De Leeuw Spreekt gaan we in gesprek met mensen die ooit of nog steeds deel uitmaken van onze club.
Voor onze vijfde editie schuift Jos Schmetz aan. We blikken terug op zijn tijd bij De Leeuw, horen mooie anekdotes én ontdekken hoe het nu met hem gaat.
Algemene achtergrond
Wie hem spreekt, merkt het meteen: nuchter, relativerend en met beide benen op de grond. Tegenwoordig woont Jos Schmetz in Bingelrade, waar hij zijn dagen neemt zoals ze komen. “Zoals de dag komt, pluk ik hem,” zegt hij zelf. Nog even en dan breekt er een nieuwe fase aan, want per 30 april gaat hij met pensioen. Tot die tijd is hij actief als vrijwilliger bij Fortuna Sittard en Daelzicht – betrokken blijven zit blijkbaar in het bloed.
Mensen & herinneringen
Zijn tijd bij R.K.V.V. De Leeuw ligt inmiddels ver achter hem, maar de herinneringen zijn nog altijd levendig. In de jaren zeventig en tachtig stond hij onder de lat. Begonnen in de B-jeugd, waar hij samenspeelde met jongens als Hans Domevceck en Boudewijn ’t Hoen, groeide hij door naar het
eerste elftal. Daar deelde hij het veld met bekende namen als Huub Rijcks, Wiel “Flipper” van Vlimmeren, Cor en Theo Boels, Jan Jacobs, Jan Bolhuis, Herman Alois, Ron van Bethem, Wiel Smaniotto en John Tissingh. “En dan ben ik er vast nog een paar vergeten,” voegt hij er eerlijk aan toe.
Als keeper keek hij op naar grote voorbeelden. Met een knipoog vertelt hij dat hij zichzelf wel eens vergeleek met Jan van Beveren. “Achteraf besefte ik wel dat dat wat hoog gegrepen was,” lacht hij.
Zijn favoriete trainer was Leo Kleintjens, maar het zijn vooral de momenten buiten de wedstrijden die hem zijn bijgebleven. Met name de uitwisselingen naar Duitsland maakten indruk. “Dat waren mooie reizen, volgens mij naar Grossaitingen. Dat soort weekenden vergeet je niet snel.”
Op de vraag naar kampioenschappen of degradaties moet hij even nadenken. “Niet dat ik me herinner,” zegt hij nuchter. Maar wat hem echt is bijgebleven, zijn de mensen. Zo heeft hij nog altijd contact met zijn oom Huub Rijcks. En als het gaat om plezier binnen en buiten het veld, denkt hij
meteen aan wijlen Jos Brinkman, met wie hij “de nodige avonturen” beleefde.
Wat De Leeuw voor hem bijzonder maakte? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “Het motto: ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Dat paste bij mij.” Ook het behoud van de naam R.K.V.V. vindt hij bijzonder. “Dat zie je tegenwoordig niet vaak meer.”
De club van nu
Hoewel zijn actieve tijd al lang achter hem ligt, volgt hij de club nog steeds via de sociale media. Af en toe is hij ook nog op het sportpark te vinden. De recente momenten die eruit springen zijn de uitreiking van het jubileumboek en de avond rond Jan Bolhuis. “Twee fantastische avonden,
waar ik met veel plezier op terugkijk.”
Met bewondering kijkt hij naar hoe de club zich heeft ontwikkeld. “Als je ziet wat het verschil is in accommodatie met vroeger… daar heb ik echt respect voor.”
Persoonlijk tintje / anekdote
Een mooie anekdote komt uit zijn tijd als 16-jarige in de B-jeugd. Hij moest als wisselkeeper mee naar een wedstrijd in Bingelrade – uitgerekend zijn huidige woonplaats. “Ik was daar totaal niet blij mee en heb dat ook gezegd tegen de trainer Budziak. Daar was hij niet van gediend,” vertelt hij eerlijk. “Achteraf snap ik dat ook wel. Ik was een 16-jarige sneuzel.” De uitslag weet hij niet meer, maar één detail is hem altijd bijgebleven: “We moesten ons wassen in teiltjes met koud water.” En ja, hij mocht nog even invallen voor keeper Victor Cox.
De club heeft hem meer meegegeven dan alleen voetbal. “Normen en waarden,” zegt hij kort maar krachtig.
Ambities om nog iets bij de club te doen zijn er niet meer. Wat hij wél mist? “De derde helft… en het Leeuw-bier,” voegt hij met een glimlach toe.
Tot slot stelt Jos zich open voor publicatie en deelt hij graag zijn foto’s van toen en nu. Een passend slot voor een verhaal dat precies uitstraalt waar De Leeuw voor staat: gewoon blijven, betrokken blijven, en de herinneringen koesteren.
Jos (keeper)
Foto van Jos (keeper)
2 reacties
Eens ff kijken hoever mijn alzheimer light me nog brengt;🤔😜staand van links naar rechts
Trainer Leo Kleintjens, Wiel Smaniotto, ome Hub Rijcks, Ties Janssen, Wiel Nitsch, Frans Koslowski, Henk Hoekstra, Alouis van Benthem, John Tissingh, Erik van Venrooy, verzorger Jan Verwers
Gehurkt van links naar rechts
Toon de Boer, Günther Wissenburg,
Herman van Benthem, Leon Dreessen, ikke zelf, Ron van Benthem, Theo Aerts
Volgens mij heb ik ze allemaal goed toch?
Grtzzz Jos Schmetz
Bijna allemaal goed maar ik was er niet bij, ik had koorts en was ziek die wedstrijd tegen Hopel kan ik mij nog herinneren wat ik ook jammer vond omdat toen deze foto gemaakt is.
Ik denk dat waar je mijn naam noemt het de zoon van Bryan en Madeleine was van Cafe ‘t Trefpunt Treebeek, hij heet geloof ik Peter Veenswijk.
De foto is gemaakt op de laatste wedstrijd van dat seizoen op 17-5-1981 in de 3e klasse B, wij zijn 4e geëindigd dat seizoen.
Wij speelden nergens meer om maar Hopel kon nog kampioen worden, een week hiervoor speelden we tegen Waubach en dat was de andere kampioenskandidaat, we speelden gelijk tegen Waubach 2-2, tegen Hopel was met 2-1 verloren.
Wat mij nog bijstaat is dat we voor beide wedstrijden 1500 gulden geloof ik kregen als we van een wonnen en als we verloren kregen we van de andere datzelfde bedrag, maar ik weet dat we geen wedstrijden verkochten, we voetbalden nooit om te verliezen, in de loop der jaren is het nog wel een aantal keer voorgekomen dat we geld zouden krijgen bij een wedstrijd laten verliezen maar nooit hebben we eraan meegedaan, we hebben tegen iedereen egaal hoe de ranglijst stand was proberen te winnen.
Nu ik toch daarover bezig ben valt mij op dit moment een wedstrijd uit tegen Schinveld in waar we ook geld kregen voor te laten verliezen, Schinveld stond op een degradatieplaats en zijn geloof ik ook gedegradeerd dat seizoen. Ik weet niet of ik dit mag schrijven maar ik doe het toch omdat het gewoon een leuk verhaal is.
Schinveld had al geld betaald aan Jo van Goethem, er is toen in de kleedkamer voor de wedstrijd hierover gesproken met ons en niemand van ons wilde voetballen om te verliezen dus Jo is dat geld terug gaan brengen in de kantine van Schinveld, mijn moeder was ooggetuige van de teruggave, die was toen met mijn vader in de kantine daar voordat de wedstrijd begon.
We wonnen die wedstrijd met 0-2 of 1-2. ….. ik vind dit nog steeds een mooi verhaal en wat mij betreft, ik zou nooit een wedstrijd verkopen toentertijd en zeker niet tegen Schinveld waar ik de nodige aanvaringen mee gehad heb, bijna altijd was er wel iets gaande bij wedstrijden tegen hun.
Ik kan hier ook nog wel een verhaal over vertellen maar dan zou het om mij gaan en niet om jou dus zullen we het maar achterwege laten.
Ik heb nog 4 Leeuw boekjes van dat seizoen 1980/81, de verslagen van deze wedstrijden tegen Waubach en Hopel staan gelukkig nog in een van die 4 boekjes (maar ik kan ze jammer genoeg niet hierheen kopieren zie ik), voor mij was vooral de wedstrijd een week eerder tegen Waubach heel leuk, toen hebben ze Ben mijn jongere broer erbij gehaald die toen 17 of 18 jaar was en nog jeugdspeler was zodat we met 4 broers in het eerste stonden, er is toen tegen Waubach een foto van ons 4 samen met trainer Leo Kleijntjens gemaakt, die foto is toentertijd ook in de Nieuwsbron of in Uitkijk gepubliceerd.