De Leeuw Spreekt – “Hoe is het met…”
- Paula Boekhorst.In deze rubriek ontmoeten we oud-leden, vrijwilligers, supporters en andere betrokkenen van R.K.V.V. De Leeuw. Hoe gaat het met hen en welke herinneringen bewaren zij aan onze vereniging? Deze keer vertelt Paula Boekhorst over haar leven, haar jaren in het eerste damesteam en de club die nog altijd als ‘haar’ De Leeuw voelt.
Een nieuwe fase na 43 jaar werken
Sinds 1986 woon ik in Treebeek. Dit jaar is dat dus alweer veertig jaar! Ook in mijn werkende leven heb ik een lange periode afgesloten. In oktober 2026 bereikte ik mijn pensioengerechtigde leeftijd en ging ik met pensioen, na 43 jaar fulltime te hebben gewerkt bij het huidige VISTA college en zijn voorlopers.
Ik begon als lerares en heb dat jarenlang met plezier gedaan. De laatste 25 jaar werkte ik als manager van de afdeling techniek op de locatie Heerlen, met opleidingen op het gebied van mechatronica, technicus engineering, autotechniek en luchtvaarttechniek.
Nu geniet ik ervan om iedere dag rustig met de krant te beginnen. Na zoveel jaren werken is dat een heerlijke, ontspannen start. Stilzitten doe ik overigens weinig. Ik sport drie keer per week in een sportcentrum en heb een wandelgroepje met vriendinnen. Verder houd ik van bloemschikken, lezen, fietsen, koken, brood bakken en handwerken. Ook bezoek ik graag theatervoorstellingen en activiteiten die in Limburg worden georganiseerd. Winkelen en veel op vakantie gaan horen er eveneens bij.
Daarnaast spreek ik geregeld af voor een lunch of etentje met vriendinnen, familieleden en verschillende groepjes oud-collega’s. Er is dus genoeg om van te genieten!
Van supportster naar speelster
Mijn eerste kennismaking met De Leeuw was in 1975, toen ik verkering kreeg met mijn latere echtgenoot Henk Boekhorst. Als voetballiefhebster werd ik al snel een enthousiaste supportster van het eerste elftal. Vanaf 1983 werd ik zelf actief binnen de vereniging, als mede-initiatiefneemster van het eerste damesteam.
Met enkele dames klopten we bij De Leeuw aan met de vraag of we een damesteam mochten beginnen. Na een aantal gesprekken kregen we de volledige medewerking van het bestuur, onder leiding van John Tissingh. Dat was bijzonder in een tijd waarin het damesvoetbal pas echt van de grond kwam en door velen nog met argusogen werd bekeken.
Vanaf de start waren we heel zelfstandig. We zochten zelf sponsoren voor onze tenues en regelden een trainer, leider en grensrechter. Ook het wassen van de kleding en de broodjes na de wedstrijd verzorgden we zelf. De Leeuw stelde alle faciliteiten op het complex beschikbaar.
We voelden ons vanaf het begin geaccepteerd en werden door veel mensen met belangstelling gevolgd. Bij activiteiten werden we altijd betrokken en andersom hielpen wij graag wanneer de vereniging ons nodig had. Zo hebben we ons ook ingezet tijdens het vijftigjarig bestaansfeest in 1994.
Toen het bestuur zag hoe serieus we bezig waren, zorgde de club na enkele jaren zelfs voor een trainer voor ons team. We hebben ons altijd erg thuis gevoeld bij De Leeuw. Wij waren de grondleggers van het damesvoetbal binnen de vereniging en het doet me goed dat er na zoveel jaren nog altijd dames- en meisjesteams zijn.
Een hecht team, op én naast het veld
Ik speelde vanaf het begin mee en werd na een aantal jaren aanvoerster. Met veel teamgenoten heb ik jarenlang samen gevoetbald, onder wie Margriet Janssen, Maja van Nispen, Jacqueline Smeijsters, Gemma Block, Martha Pommé, Gerda Meinetten, Miranda Haggenmiller, Marianne Onstenk, Lies Vaessen, Annelies Emmerink, Riekie Aerts, Jolanda Franssen, Roswita Coenen en Bep Huis in ’t Veld.
We vormden een hecht team dat vele jaren bij elkaar bleef. Op het veld vochten we voor elkaar, maar we hadden ook ontzettend veel lol. Tijdens het voetballen én daarna in de kantine. Die combinatie van inzet, plezier en vriendschap maakte onze tijd zo bijzonder.
Toen wij begonnen, was het damesvoetbal in opkomst en hoorde De Leeuw bij de eerste teams. Eigenlijk waren we met onze achttien jaar en ouder al behoorlijk laat om nog met voetballen te beginnen. Toch wisten we ons enorm te ontwikkelen. Door samen te werken, door te zetten, trouw te trainen en vooral veel plezier te hebben, gingen we steeds beter spelen. Uiteindelijk leverde dat zelfs twee kampioenschappen op. Geweldig wat je samen kunt bereiken als iedereen wil en meewerkt!
Een bijzondere stap was de komst van Lei Kleijntjens. Het was destijds heel speciaal dat De Leeuw deze gerenommeerde trainer uit het herenvoetbal wist te contracteren voor ons damesteam. Met hem beleefden we geweldige en succesvolle jaren.
Het onvergetelijke jaar 1990
Mijn mooiste periode bij De Leeuw was het jaar 1990. We werden met het damesteam voor de eerste keer kampioen. Daarop volgde een prachtige avond tijdens het jaarlijkse Sportgala Brunssum in d’r Brikke-Oave.
Ons damesteam werd uitgeroepen tot Sportploeg van het Jaar. En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg onze speelster Annelies Emmerink na haar indrukwekkende voetbalcarrière ook de titel Voetbalster van het Jaar. Daarmee werd De Leeuw de meest gevierde vereniging van de avond.
Als trotse aanvoerster mocht ik samen met trainer Lei Kleijntjens en Annelies Emmerink de prijzen in ontvangst nemen. Wat een prachtig moment van erkenning voor ons team én voor De Leeuw!
Enkele jaren later werden we opnieuw kampioen en promoveerden we naar de eerste klasse. Twee kampioenschappen met een team dat we zelf hadden helpen opbouwen: dat blijft een schitterende prestatie om nooit te vergeten.
2x Kampioen
Met het damesteam van De Leeuw hebben we twee keer een kampioenschap mogen vieren. De eerste keer was in 1990.
Na alle trainingen, onze inzet en de groei die we samen hadden doorgemaakt, was dat een prachtig resultaat. Enkele jaren later werden we opnieuw kampioen en promoveerden we naar de eerste klasse.
Twee kampioenschappen met ons hechte team: een schitterende prestatie waar ik nog altijd met trots op terugkijk!
De scheidsrechter zag dubbel
Een van mijn grappigste herinneringen heeft te maken met mijn zus Margriet, met wie ik samen in het damesteam speelde. Wij zijn een eeneiige tweeling. Ik stond linksback en Margriet speelde rechtshalf.
Tijdens een wedstrijd legde de scheidsrechter op een gegeven moment het spel stil en riep ons allebei bij zich. We waren stomverbaasd. Wat hadden we gedaan?
Maar de scheidsrechter schaterde het uit. Hij had de hele tijd gedacht dat er één razendsnelle speelster op het veld stond: het ene moment voorin en meteen daarna weer achterin, precies waar actie nodig was. Zo iemand had hij nog nooit gezien!
Pas toen Margriet en ik na een behoorlijke tijd spelen een keer dicht bij elkaar stonden, ontdekte hij dat we met z’n tweeën waren. Hilariteit alom! Voor ons werd het een onvergetelijke gebeurtenis.
Een bijnaam had ik overigens niet. Ik kan me ook van niemand anders binnen de club een bijnaam herinneren.
Ook buiten het veld betrokken
Na enkele blessures stopte ik uiteindelijk met voetballen. Daarna heb ik nog een jaar de leiding van het team op me genomen.
Toen er later een redactielid werd gezocht voor het clubblad Leeuwenvrienden, bood ik mijn hulp aan. Jarenlang heb ik het maandelijkse clubblad gemaakt, totdat het uiteindelijk een digitale variant werd. Zo bleef ik ook buiten het veld actief voor de vereniging.
Wat ik uit mijn voetbaljaren zeker heb meegenomen, is het belang van samenwerken. In mijn latere functie als leidinggevende besefte ik steeds weer hoe belangrijk dat is. Of je nu samen sport of samen werkt: zonder samenwerking geen team.
De Leeuw blijft ‘mijn’ club
Ik heb nog altijd contact met mensen van De Leeuw uit die tijd. Van het damesteam zie ik slechts enkele dames af en toe, maar wanneer we elkaar ontmoeten, voelt het meteen warm en vertrouwd. We hebben tenslotte jarenlang een prachtige tijd met elkaar beleefd.
Ik zou niet zozeer zeggen dat ik die tijd mis, maar ik besef wel hoe bijzonder het was om meerdere keren per week, tijdens trainingen en wedstrijden, deel uit te maken van een relatief groot team. Dat gaf een speciale band waar ik altijd erg van heb genoten. Maar tijden veranderen.
Mijn belangstelling voor De Leeuw is gebleven. Iedere maandagochtend kijk ik meteen in de krant naar de uitslag van het eerste elftal. Die resultaten blijf ik trouw volgen, want De Leeuw voelt nog altijd als ‘mijn’ club.
Daarom ben ik ook steunend lid gebleven en heb ik inmiddels mijn veertigjarig jubileum bij de vereniging meegemaakt. Ik lees altijd de nieuwsbrieven, bezoek regelmatig de website en volg de berichten op Facebook.
Af en toe kom ik nog naar een wedstrijd van het eerste elftal. Ook bezoek ik soms een bijzondere bijeenkomst, zoals de opening van de nieuwe kantine, de viering van het kampioenschap van het eerste elftal en de uitreiking van het boek 80 jaar De Leeuw. Dat boek heb ik uiteraard gekocht!
En mocht er incidenteel hulp nodig zijn bij activiteiten, dan kan er altijd een beroep op mij worden gedaan.
Een club maak je samen
Als ik naar De Leeuw van nu kijk, zie ik een bloeiende vereniging. De jeugdafdeling is enorm gegroeid en er is een mooie samenwerking met SV Langeberg op het gebied van meidenvoetbal. Gelukkig is er ook nog altijd een enthousiast dameselftal.
Bij de vier seniorenteams tellen sportiviteit én gezelligheid. Het eerste elftal speelt maar liefst in de derde klasse. Er worden leuke jeugdevenementen georganiseerd en ook voor de senioren zijn er veel gezellige activiteiten.
Dat is voor mij De Leeuw ten voeten uit: vriendschap en gezelligheid. Zo was het altijd en zo zal het hopelijk altijd blijven. Met goede voetbalvelden en, wat mij betreft, de mooiste kantine van Limburg heeft onze club bovendien een belangrijke stap gezet in deze moderne tijd.
Aan de huidige generatie leden wil ik graag meegeven: jullie zijn de toekomst van onze club. Wees er trots op dat je het shirt van De Leeuw draagt en vergeet nooit dat voetbal om meer draait dan winnen alleen. Het gaat om samen strijden, elkaar steunen en respect hebben voor elkaar. Maar zeker ook om plezier maken en gezelligheid.
Dat is altijd kenmerkend geweest voor De Leeuw. Want een echte club maak je samen!